Selecteer een pagina

Opinie

Daan de Grefte / Ooggetuige van de bezetting in Al-Walaja

In het Palestijnse dorp Al-Walaja zijn de bewoners van hun landbouwgrond gescheiden door de Israëlische Muur en slapen kinderen met een koffertje onder handbereik, voor als hun huis ’s nachts wordt gesloopt. Impressie van het onrecht dat bezetting heet.

Palestijns meisje in Al-Walaja, oog in oog met militairen van de Israëlische bezettingsmacht.Ryan Rodrick Beiler / Shutterstock.com 

Afgelopen zomer had ik het geluk naar Palestina te mogen reizen, om daar deel te nemen aan de International Law Summer School, georganiseerd door de Palestijnse mensenrechtenorganisatie Al-Haq. Het was niet mijn eerste bezoek aan Palestina, ik wist dus goed wat ik aan onrecht, hopeloosheid en misère kon verwachten. Toch schoten opnieuw woorden mij tekort toen ik bij terugkomst mijn familie en vrienden wilde vertellen wat ik had gezien. De situatie in Palestina is niet alleen weerzinwekkend, het is simpelweg onbegrijpelijk dat die nu al meer dan een halve eeuw bestaat.

Daar heb je ’m weer: de idealistische jongeman die wat dingen heeft gezien in een land hier ver vandaan en nog steeds gelooft dat zijn woorden ook maar een minuscule verandering teweeg zullen brengen. Dat is een vrij accurate omschrijving van mijzelf, en ik voel inderdaad de noodzaak mijn ervaringen hier te delen. Een van de oorzaken van het Palestijnse leed is namelijk onwetendheid, desinteresse en misinformatie.

Ik zal de situatie concretiseren door me op één Palestijns dorp te richten: Al-Walaja. Let wel, dit is niet het meest schrijnende geval van onrecht dat ik in Palestina ben tegengekomen, noch is het een plaats waar veel over geschreven wordt. Maar Al-Walaja geeft een goed beeld van hoe het leven van de gemiddelde Palestijn er uitziet.

Dorp onder bezetting

Al-Walaja is een dorp met zo’n tweeduizend inwoners vlak bij Bethlehem, op de bezette Palestijnse Westelijke Jordaanoever. Blikvanger in het dorp is de ‘Afscheidingsmuur’ die hier vijftien jaar geleden door Israël werd gebouwd – dwars door Al-Walaja heen. Tal van huizen en een massa olijfbomen werden gesloopt om ruimte voor het grijze bouwwerk te maken. De dorpsbewoners raakten gescheiden van bijna al hun landbouwgrond. Vrijwel alle toegang daartoe wordt hen door de bezetter ontzegd.

Enige tijd geleden ontvingen de bewoners een mededeling van het Israëlische leger: nog eens veertien huizen zullen uit ‘veiligheidsoverwegingen’ worden gesloopt. De bewoners vroegen daarop waar dan wél gebouwd zou mogen worden. Tenslotte hadden de veertien families een nieuw thuis nodig. Zij kregen nul op het rekest. Ten tijde van mijn bezoek waren al vier van de veertien huizen vernietigd.

Een van de vier gesloopte huizen. Nog tien te gaan.Daan de Grefte

Doordat er constant bevelen tot het slopen van huizen openstaan, en die compleet willekeurig worden uitgevoerd, is het gebruikelijk dat de kinderen in het dorp elke avond met een tas met essentiële spullen bij de hand gaan slapen. Mochten de soldaten deze nacht uitkiezen om hun huis te slopen, dan zal er geen tijd zijn om spullen te verzamelen. Het hoeft niet te verbazen dat veel van deze kinderen alleen al bij het geluid van een voorbijrijdende jeep beginnen te huilen en schreeuwen, wat slapen voor hen en hun ouders vaak onmogelijk maakt.

Absurd in het kwadraat

Even verderop in Al-Walaja belandde ik in een zo mogelijk nog absurdere situatie. Aan de ‘achterzijde’ van de Muur staat nog één huis overeind. De bewoners zitten opgesloten tussen de Muur en de grens met Israël. Deze zone wordt ook wel de ‘seam zone’ (de ‘zoom’) genoemd en beslaat bijna 10 procent van de Westelijke Jordaanoever.

De enige reden dat dit huis er nog staat, is dat de bewoners een zodanig sterk bewijs van eigendom van de grond bezitten, dat het pand zelfs volgens Israëlische wetten niet gesloopt mocht worden. Dat was de bezetters een doorn in het oog, en zij haalden alles uit de kast om de bewoners over te halen het huis toch te verlaten. Er werd hen onder andere geld, aandelen in een Israëlisch bedrijf en een veel groter grondgebied op een andere plek aangeboden.

Toen dit allemaal geweigerd werd, koos de bezetter een andere aanpak: intimidatie. Niet geheel toevallig werd de zoon van het gezin vlak na deze weigering door een aantal militairen het ziekenhuis in geslagen. Daarna boorde het leger gaten onder het huis door, waardoor het elke winter onder water stond. Weer wat later lieten militairen dynamiet zó dicht bij het huis ontploffen, dat het bijna bezweek aan de enorme scheuren in de muren.

Pas toen deze praktijken internationaal onder de aandacht kwamen, stopten ze. Toch zou het Israëlische leger zich niet zo gemakkelijk gewonnen geven. Kort nadat het huis met internationale hulp gerenoveerd was, werd aangekondigd dat er een ‘veiligheidsbarrière’ omheen gebouwd zou worden, die er ten tijde van mijn bezoek al stond. Nu kunnen de bewoners hun huis nog in via een tunnel die onder de Muur doorloopt, maar binnenkort zullen zij het enige gezin ter wereld met een privé-checkpoint zijn.

De tunnel onder de Muur.Daan de Grefte

Zo veel mogelijk grond met zo min mogelijk Palestijnen

Dit voorbeeld is illustratief voor wat de Israëlische regering momenteel in bezet Palestijns gebied bewerkstelligt. Onder het mom van veiligheid worden over de hele Westelijke Jordaanoever dit soort absurde maatregelen getroffen, met schijnbaar slechts één doel: het bemachtigen van zo veel mogelijk land voor Israëlische joden, met daarop zo min mogelijk Palestijnen.

Het is simpelweg onmogelijk om deze realiteit te ontkennen wanneer je met een vader spreekt die gerechtvaardigd voor zijn leven en dat van zijn kinderen vreest, omdat hij graag op zijn eigen grond wil blijven wonen. Terwijl ik zijn horrorverhalen aanhoor, gaat nog geen kilometer verderop de bouw van de illegale, exclusief-joodse kolonies gestaag door.

Terwijl Al-Walaja kreunt onder de bezetting, dijen op een steenworp afstand de illegale Israëlische ‘nederzettingen’ Gilo en Har Gilo uit.Daan de Grefte

Steun ons / Samen kunnen we een rechtvaardige uitkomst van de kwestie-Palestina/Israël afdwingen. U kunt onze activiteiten versterken of ons werk financieel ondersteunen.

Ik koester een diepgewortelde hoop op vrede in het midden-oosten met gerechtigheid als basis.

Doekle Terpstra
Bestuurder