Rajaa Natour is een Palestijnse onderzoeksjournalist.
8 April 2026 Lees meer overTerwijl Israël Palestina vernietigt en verwoestingen aanricht in Libanon en Iran, maant de Palestijnse publicist Rajaa Natour ons de laatste woorden van Hind Rajab niet te vergeten: ‘Blijf alsjeblieft aan de lijn.’
Geef niet op, want Hind Rajab, een vijfjarig meisje dat door Israël werd vermoord nadat militairen zo’n 350 kogels afvuurden op de auto waarin zij zat, gaf niet op. Haar laatste woorden tegen de Palestijnse Rode Halve Maan-medewerker aan de telefoon waren: ‘Blijf alsjeblieft aan de lijn.’
Dat waren Hinds laatste woorden. Niet alleen tegen de Palestijnse Rode Halve Maan-medewerkers in de Gazastrook, maar ook tegen jullie, tegen ons allemaal, overal ter wereld, en vooral hier in Nederland. Omdat het Internationaal Strafhof hier staat, maar ook omdat de Nederlandse politiek in weerwil van alles nog altijd zeer goede banden met Israël onderhoudt.
Blijf aan de lijn. Geef niet op. Hind wilde zeggen: blijf rood dragen, blijf demonstreren, blijf mijn naam roepen, en de namen van duizenden kinderen in Gaza, Iran en Libanon die Israël op dit moment van de aardbodem veegt.
Geef niet op. Niet alleen omdat Israël bijna tweeëntwintigduizend onschuldige Palestijnse kinderen heeft uitgewist en hen – zowel in leven als in de dood – heeft veranderd in terroristen die zonder gevolgen ‘legitiem’ kunnen worden vermoord.Maar ook omdat de Palestijnse kinderen in de Gazastrook, uitgehongerd, fysiek en mentaal verminkt en dromend van niets anders dan een stuk brood, niet hebben opgegeven.
De kinderen in Gaza, Libanon en Iran klemmen zich nog steeds vast aan hun schoolboeken en dromen van terugkeer naar hun klas. Ze koesteren de warmte van hun ouderlijke huizen die zijn weggevaagd en een leven zonder de geur van de dood.
Ze geven niet op, en jij mag niet opgeven. Want Gaza is slechts het begin. Gaza is de succesvolle Israëlische doctrine van genocide en verdrijving, het gebruik van uithongering en seksueel geweld om etnische zuivering uit te voeren, om staten in het Midden-Oosten te doen falen, en bovenal om de status quo in de regio te handhaven. Israël beproeft en verfijnt die doctrine op dit moment ook in Libanon en Iran. Israël bombardeert scholen, ziekenhuizen, universiteiten en civiele infrastructuur in die landen, zoals het in Gaza en op de bezette Westelijke Jordaanoever doet.
Maar deze Gazadoctrine in Libanon en Iran is niet alleen een voortzetting, verbetering of marketingtruc van de succesvolle ‘Gazaficatie’ die Israël al jarenlang in de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever uitvoert. Het is ook de doodsteek aan de naoorlogse westerse waarden, de instellingen en grondrechten die iedereen, inclusief de Palestijnen, zouden beschermen. Israël heeft de hele wereld niet alleen bewezen hoe fragiel, zwak en selectief die waarden, wetten en mechanismen werkelijk zijn, maar ook dat het boven elke internationale wet staat.
Israël heeft bewezen dat zíjn historische leed en wonden uniek en onvergelijkbaar zijn en onbeperkte en uitzonderlijke rechten met zich meebrengen, waaronder het recht om genocide te plegen in Palestina. De westerse mechanismen zullen gedupeerden nooit beschermen, wat betekent dat ze Palestijnse, Iraanse of Libanese getroffenen nooit veiligheid zullen bieden.
Sterker nog: de Gazadoctrine is het onweerlegbare bewijs dat de verlichte westerse wereld niets heeft geleerd van de lessen uit het verleden, weigert zijn duistere historie daadwerkelijk onder ogen te zien en er écht verantwoordelijkheid voor te nemen.
De westerse wereld, die gezworen heeft iedereen te beschermen, weigert te erkennen dat Israël allang geen slachtoffer meer is, maar dader. Het westen weigert de link te leggen tussen het eigen zwarte verleden, de valkuil van de historische boetedoening en de vernietiging door Israël op de Westoever en in Gazastrook, Libanon en Iran. Het weigert de Gazadoctrine te zien als een onlosmakelijk onderdeel van de westerse geschiedenis, van zijn verantwoordelijkheid en van zijn rol vandaag de dag.
Westerse landen weigeren het heden onder ogen te zien en dat te erkennen voor wat het is: een directe voortzetting van hun eigen duistere verleden. Opgeven betekent de voortdurende exploitatie van de Holocaustherinnering toestaan en daaraan meewerken. Opgeven betekent de implementatie van de Gazadoctrine in Beiroet, Teheran en andere landen in het Midden-Oosten normaliseren.
Israël ontloopt zijn straf voor de genocide in de Gazastrook, omdat westerse staten die in het verleden oorlogsmisdaden hebben begaan, op eenzelfde gemakzuchtige manier aan de verantwoordelijkheid daarvoor zijn ontkomen. Het berechten van Benjamin Netanyahu en zijn moorddadige regering voor het Internationaal Gerechtshof wegens genocide in Gaza, zou een precedent scheppen voor de vervolging van westerse politieke leiders voor oorlogsmisdaden begaan in de koloniën die ze ooit hebben bezet; India, Mexico, Indonesië, Irak, Vietnam en vele andere landen. Westerse staten willen daarom bewust verhinderen dat Israël voor het Hof in Den Haag wordt gebracht. Juist het mechanisme dat na de Tweede Wereldoorlog werd ingesteld om iedereen te beschermen, maakt de genocide in Gaza en de uitbreiding van de Gazadoctrine mogelijk.
Geef dus niet op. Niet alleen omdat Israël genocide inzet als succesvol wapen tegen verzet tegen bezetting, kolonialisme en onderdrukking. Maar ook omdat de Israëlische gewelddadige etnonationalistische staat de fantasie van grote delen van rechts politiek Europa is geworden. Dat droomt ervan naties te creëren naar Israëlisch voorbeeld: staten die het internationaal recht verwerpen, rechtsinstellingen minachten, het humanitair recht negeren en dodelijk geweld inzetten tegen migranten, minderheden en LGBTQ+-gemeenschappen.
Rechts in Europa verheerlijkt het gebruik van dodelijk geweld en ziet in Israëls vermogen straf te ontlopen de mogelijkheid om koste wat kost witte etnonationalistische staten op Europees grondgebied te creëren. Rechts Europa wil de Gazadoctrine toepassen op Europees grondgebied, in eigen huis. De ‘aantrekkelijkheid’ van die doctrine zit hem in de minachting voor het internationaal recht, voor het humanitair recht, de waarde van mensenlevens en cultureel pluralisme. En de Gazadoctrine kan straffeloos worden uitgevoerd, zo is gebleken. Opgeven zou inhouden dat die doctrine de norm wordt en alles wat ertegen ingaat de uitzondering. Dit is niet het moment om op te geven.
Hind gaf tot haar allerlaatste seconde niet op. Ze zou gewild hebben dat u aan de frontlinie bleef staan, dat u in het rood door de straten van Amsterdam zou demonsteren en haar naam luidkeels zou roepen. Maar bovenal zou ze gewild hebben dat u een einde maakt aan de Gaza-doctrine. Ze wil dat u het precedent schept.
