We laten opnieuw massaal van ons horen in een Rode Lijn-demonstratie! The Rights Forums Berber van der Woude legt uit waarom een massale opkomst belangrijk is.

Zondag is het zover: een nieuwe massademonstratie om de Nederlandse medeplichtigheid aan de genocide in Palestina te stoppen. Onder het motto ‘De Rode lijn voorbij, geen geld voor genocide’ komen naar verwachting honderdduizenden in rood gehulde mensen bij elkaar. The Rights Forum is één van de organisatoren. Onze Raad van Toezicht-voorzitter Berber van der Woude gaat ook. We stelden haar een paar vragen.
‘De Rode Lijn is hét protest waarmee alle Nederlanders en mensen die in Nederland verblijven, kunnen laten zien dat ze staan voor rechtvaardigheid. Waarmee zij onderstrepen dat ze vinden dat onze regering alles uit de kast moet halen om te Israël onder druk te zetten om te stoppen met zijn beleid van apartheid, bezetting, etnische zuivering en genocide. Ik hoop dat de beelden van de roodkleurende straten van Amsterdam de Palestijnen – in de [belegerde] Gazastrook, op de bezette Westelijke Jordaanoever of waar dan ook ter wereld – zullen tonen dat ze niet vergeten worden, dat we naast ze willen staan. Hun menselijkheid is onze menselijkheid.’
‘Daarnaast staat de Nederlandse en westerse houding in de Palestijnse zaak voor mij symbool voor de bredere afbraak van het internationale recht en zijn instituties. Dat is abstracter, maar ook daar vecht ik voor. Het [internationaal recht] zou een paraplu moeten zijn die ons allemaal beschermt, wie of waar we ook zijn. Een dam tegen een wereld waarin het recht van de sterkste geldt – ik gun mijn kinderen, en alle kinderen trouwens, een betere wereld dan die we nu laten ontstaan.’
‘Nee, maar protest voor maatschappelijke verandering is altijd een zaak van lange adem. Het is een geprivilegieerde gedachte dat we onmiddellijk resultaat zien van onze kleine inspanning. Kijk naar de vrouwenrechtenbeweging, de strijd voor de rechten van de zwarte bevolking in de VS én van de Palestijnse solidariteitsbeweging: we strijden voor verbetering die we zelf misschien niet gaan meemaken, maar die we de toekomstige generaties gunnen. Er komt geen onmiddellijke bevrijding. Dat is frustrerend, maar ons neerleggen bij de situatie, dát zou pas erg zijn. Dus we moeten de straat op blijven gaan. We zijn het aan elkaar verplicht.’
‘In willekeurige volgorde moet hij, als hij eindelijk zijn ruggengraat weer heeft gevonden, vrijwel meteen de volgende dingen doen: