Overal vallen gewapende kolonisten Palestijnse burgers aan. Tegelijkertijd bestormt het Israëlische leger Palestijnse steden en dorpen. Journalist Eva Ludemann heeft haar ticket gecanceld, schrijft ze.
Mijn vliegticket was geboekt. Vandaag zou ik teruggaan naar de Westelijke Jordaanoever. Ramallah zou opnieuw mijn standplaats zijn, vanuit daar wilde ik dit keer onder andere naar Jenin, Tulkarm en Jericho reizen. Ook was ik van plan te schrijven over de illegale Israëlische annexatie van het E1-gebied bij Jeruzalem en had ik een bezoek aan een van de talloze illegale nederzettingen in de Jordaanvallei in gedachten.
Maar in een door gewapende kolonisten uitgelokt incident heeft de Israëlische regering een aanleiding gevonden de repressie op de Westelijke Jordaanoever nog eens flink op te voeren. Kolonisten en het Israëlische leger vallen overal Palestijnse burgers aan. In hun huizen, op de velden, in ziekenhuizen en op wegen. Ze steken moskeeën, auto’s en woningen in brand.
‘Als ik eerlijk ben’, zegt mijn contact Amani Abu Shakran vanuit Ramallah, ‘kun je op dit moment niet tussen de Palestijnse steden en dorpen reizen. De wegen zijn gevaarlijk, gewapende kolonisten kunnen elk moment aanvallen en alle Palestijnse taxi’s zijn doelwit. Mijn partner Hatem en ik durven niet meer naar de buitenwijken van Ramallah te gaan, we zijn bang voor de aanvallen van de kolonisten. Ook valt het Israëlische leger om de haverklap de stad binnen, we voelen ons zeer onveilig. Alles wordt alleen maar erger.’
Mijn andere Palestijnse contacten zeggen hetzelfde.
Vandaag moet Mayar Barghouti vanuit haar ouderlijk huis in het dorpje Kobar, ten noorden van Ramallah, naar Bethlehem reizen, vertelt ze over de telefoon. Mayars zus heeft haar eindexamen gehaald en wil graag aan de universiteit van Bethlehem studeren, ze gaan haar daar inschrijven. Vanuit Ramallah is het een reis van zo’n vijfentwintig kilometer, in Nederland is dat maximaal een half uur rijden.
Maar niet op de Westelijke Jordaanoever. Daar kan de reis uren duren als gevolg van alle Israëlische controles, checkpoints en ‘vliegende checkpoints’, zoals ad hoc opgeworpen Israëlische wegblokkades worden genoemd.
Uren waarin zwaargewapende kolonisten de taxi waarin Mayar en haar zus rijden, kunnen aanvallen. Bovendien is het Israëlische leger sinds vanmorgen bezig met de bestorming van vijf dorpen rondom Bethlehem en hebben ze in de stad een inval in vluchtelingenkamp Dheisheh gedaan. Mayar en haar zus zijn doodsbenauwd en ze moeten ook nog terug.
Israël heeft de Palestijnse samenleving op de Westelijke Jordaanoever sinds 1967 met zo’n achttienhonderd militaire decreten en tegen de duizend wegblokkades in een allesomvattende houdgreep genomen en draait de bankschroef steeds strakker aan.
Daarnaast heeft de ultranationalistische Israëlische regering sinds oktober 2023 ook de kolonisten carte blanche gegeven voor hun geweld. Volgens The Guardian heeft Israël dit decennium daarvoor nog geen enkele kolonist vervolgd. En nadat een Palestijn in het dorpje Tell bij Nablus tien dagen geleden uit zelfverdediging een kolonist doodschoot, zoals The Rights Forum schreef, is elke rem op het Israëlische geweld verdwenen.
Wie de website van het Palestijnse persbureau Wafa leest, valt van het ene incident in het andere. Overdag en ’s nachts; de zionistische razzia’s en terreurdaden vinden voortdurend plaats, op verschillende locaties op de hele Westelijke Jordaanoever. De volledige symbiose tussen de kolonisten en het Israëlische bezettingsleger is onmiskenbaar.
Maar het probleem is veel groter dan alleen kolonisten en militairen. Ook ministers, Knessetleden en Joods-Israëlische burgers dragen hun steentje bij. Het Israëlische bezettingssysteem is gebaseerd op deelname van vrijwel de gehele Joods-Israëlische bevolking. Dat systeem heet de ‘orev’, de ‘civiele ruggengraat’.
Het begint al op de crèche, waar kleuters tanks knutselen van eierdozen en tekeningen maken voor de militairen. Dan op school, waar in alle klaslokalen een geografische kaart hangt waarop de grens met de Westelijke Jordaanoever niet staat aangegeven, waar soldaten op herdenkings- en feestdagen in de klas langskomen en waar je op je zestiende deelneemt aan de Gadna, een militair jeugdtrainingskamp van een kleine week waar je onder meer met een M16-geweer schieten. En tenslotte is er de universiteit die in samenwerking met het militaire bezettingsapparaat systemen ontwerpt om de Palestijnen te knechten, bespioneren, verdrijven en te bombarderen.
Het Israëlische schoolcurriculum moedigt volgens Israëlische wetenschappers als Nurit Peled-Elhanan en Avner Ben-Amos een slachtoffermentaliteit aan, terwijl het tegelijkertijd een collectief narratief van superioriteit en etnocentrisme aanjaagt. Ook veroorzaakt het volgens hen vijandige stereotypen en vooroordelen jegens Palestijnen en andere Arabieren.
Zo staat er nog altijd in de Israëlische schoolboeken dat de Palestijnen in 1948 hun land op eigen initiatief hebben verlaten, terwijl dat al lang is weerlegd: Israëlische militairen hebben tal van bloedbaden op de Palestijnse burgerbevolking gepleegd en historisch Palestina etnisch gezuiverd. Lees dit interview met de Israëlische historicus Adam Raz in Haaretz daarover.
Als Joods-Israëlische kind wordt je in een militaristische mal gegoten, de strijdmacht staat centraal in de Joods-Israëlische samenleving en het is moeilijk, maar niet onmogelijk je aan dit dwingende systeem te onttrekken.
Ook is het niet meer dan normaal dat de trauma’s van de Holocaust nog altijd na-echoën in Israël. Maar de Joodse Israëliër wordt van kinds af aan ook irreële angst opgedrongen en die angst jaagt intolerantie en de ontmenselijking van anderen aan.
Een ontmenselijking die zich uit in het feit dat de meeste Joodse Israëliërs geen flauw benul hebben van wat hun militaire bezetting betekent voor de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever en in Oost-Jeruzalem, ze hebben geen idee wat zich daar afspeelt. Niets en niemand dwingt hen daarover na te denken en dat willen ze ook niet: zolang er geen Israëlische slachtoffers vallen, is wat in de bezette gebieden gebeurt van geen enkel belang.
Onder andere daardoor kunnen machtsbeluste zionistische zeloten al decennia hun gang gaan. Terwijl Israëlische militairen, kolonisten, ministers, Knessetleden en hun extremistische volgelingen het Al-Aqsacomplex in Jeruzalem, de Ibrahimimoskee in Hebron en het graf van Jozef in Nablus bestormen, vallen zwaarbewapende zionistische terroristen overal straffeloos Palestijnse burgers aan en roven hun land en natuurlijke hulpbronnen.
Ondertussen drinken Joodse Israëliërs in Tel Aviv nog maar een glaasje Aperol Spritz op het strand, zoals Adam Raz eerder zei over het bewust wegkijken van Joodse Israëliërs in een interview met The Rights Forum.
Ik heb mijn ticket gecanceld.
