Usama Nicola (50) woont met zijn gezin in Bethlehem. Het leven onder de Israëlische bezetting valt hem elke dag zwaarder. ‘Ik ben uitgeput. Niet alleen fysiek, maar ook emotioneel en spiritueel’, schrijft hij aan The Rights Forum.
‘Het leven in Bethlehem wordt met de dag zwaarder. Elke ochtend, terwijl we proberen vast te houden aan een beetje routine, een sprankje normaliteit, kijken mijn kinderen me met vermoeide ogen aan en vragen: ‘Waarom zijn we hier nog? Laten we weggaan. Waarom emigreren we niet?’
Ze zeggen het nu elke dag. En elke dag breekt mijn hart een beetje meer. Ik ben uitgeput. Niet alleen fysiek, maar ook emotioneel en spiritueel. De last dragen om mijn gezin hoop te geven, terwijl de wereld steeds onverschilliger lijkt te worden voor ons lijden, is een last die ik niet eens in woorden kan vatten.
Bethlehem (Bayt Lahm) ligt op de bezette Westelijke Jordaanoever. Het raakt steeds verder ingesloten door illegale Israëlische nederzettingen en checkpoints, waardoor de Palestijnse inwoners almaar minder bewegingsvrijheid en mogelijkheden hebben. Usama Nicola, geboren en getogen in Bethlehem, vertelt over wat dit doet met zijn gezin.
We worden wakker met nieuws over meer onrecht, meer beperkingen, meer onzekerheid. Banen zijn verdwenen, kansen zijn opgedroogd. De toekomst voelt als een verre luchtspiegeling. Onze kinderen groeien op met beperkingen en controle, hun jeugd wordt gekenmerkt door de voortdurende aanwezigheid van militaire bezetting.
Als vader ervaar ik geen grotere pijn dan in de ogen van mijn kinderen te zien hoe uitgeput ze zijn, hoe ze verlangen naar een normaal en veilig leven en dat ze tegelijkertijd weten dat het pad van sumud, de Palestijnse waarde van standvastigheid voor het collectieve voortbestaan van ons land en onze cultuur, een hoge prijs met zich meebrengt.
Elke dag is een pijnlijke strijd om het vasthouden aan ons erfgoed in evenwicht te brengen met het natuurlijke verlangen om onze kinderen te beschermen en hen de vrede, vrijheid en kansen te geven die ze verdienen. De zwaarte van deze realiteit weerspiegelt zich in het leven van onze twee oudste kinderen, die hun eerste stappen naar volwassenheid proberen te zetten, maar steeds weer deuren voor zich gesloten zien.
Onze zoon, Layth is onlangs aan de universiteit afgestudeerd. Dit zou voor hem een periode van opwinding, mogelijkheden en een nieuw begin moeten zijn. In plaats daarvan besteedt hij zijn dagen aan de voorbereiding op de ‘IELTS Academic-test’ – een toelatingseis voor veel universiteiten–, in de hoop ergens in het buitenland een plaats te bemachtigen voor een masteropleiding. Zijn blik is gericht op de horizon, op zoek naar een plek waar zijn toewijding en harde werk tot bloei kunnen komen zonder de constante beperkingen en gevaren van de Israëlische bezetting.
Ondertussen heeft onze dochter Layar net haar middelbare schooldiploma gehaald. Net als andere jongeren met een toekomstdroom heeft ze zich aangemeld voor een universitaire studie: Moleculaire Genetica, een programma dat geavanceerde wetenschappelijke studie combineert met laboratoriumonderzoek.
In Palestina wordt deze gespecialiseerde opleiding alleen aangeboden door het Al-Quds Bard College van de Al-Quds Universiteit. Die ligt op zo’n 22 kilometer van ons huis in Bethlehem. Maar in Palestina wordt afstand zelden in kilometers gemeten; de maatstaf bestaat uit checkpoints.
Als Layar in september met haar studie begint, moet ze elke dag het beruchte Container Checkpoint passeren, een van de meest onvoorspelbare, restrictieve en vaak gesloten controleposten op de Westelijke Jordaanoever.
Een reis die normaal gesproken zo’n twintig minuten duurt, kan gemakkelijk veranderen in urenlang onzeker en angstig wachten, of zelfs onmogelijk worden als Israël het checkpoint plotseling sluit. Voor een jonge vrouw die alleen maar wil studeren, brengt deze dagelijkse realiteit constante stress en onzekerheid met zich mee.
Uiteindelijk werd het haar te veel. Ze keek me aan en zei: ‘Papa, ik wil niet verder met de aanvraag die ik heb ingediend. Help me alsjeblieft een goede universiteit in het buitenland te vinden, waar ik gewoon in alle rust kan studeren.’
Ik heb mijn kinderen altijd verteld dat ik er geen bezwaar tegen heb als ze voor studie naar het buitenland willen, om hun horizon daar te verbreden en andere culturen te ervaren. Sterker nog, ik wil ze die kansen bieden. Maar wat ik niet wil, is dat ze ergens anders ter wereld vluchtelingen worden.
Mijn hoop is altijd geweest dat ze in het buitenland kennis en vaardigheden zouden opdoen om vervolgens naar huis terug te keren en onze gemeenschap te helpen bouwen aan een betere toekomst. Jarenlang heb ik ze gerustgesteld dat er betere tijden zouden aanbreken, dat onze toekomst er beter uit zou zien dan ons heden.
Maar de laatste tijd antwoorden ze me met hartverscheurende eerlijkheid; ze vertellen me dat elke dag erger voelt dan de voorgaande. Dat mijn eigen kinderen deze woorden uitspreken, vind ik een van de moeilijkste ervaringen waarmee ik als vader ooit ben geconfronteerd.
Hoe ga ik hiermee om? Hoe zeg ik tegen mijn dochter dat ze de controleposten moet doorstaan, terwijl ik niets liever wil dan dat haar leven vrij en veilig is? Hoe zeg ik tegen mijn zoon dat hij in zijn toekomst moet blijven geloven, terwijl hij wordt geconfronteerd met gesloten grenzen en krimpende kansen?
Toch blijven we. We blijven omdat onze wortels diep verankerd zijn in de grond van dit prachtige en gewonde land. Vertrekken is geen eenvoudige beslissing wanneer je identiteit, je herinneringen en je gevoel van verbondenheid verweven zijn met deze eeuwenoude heuvels. We blijven hier omdat onze gemeenschap ertoe doet, en omdat we als we dit land verlaten, iets kostbaars opgeven dat niet te vervangen is.
Maar we zijn moe. Onze kinderen zijn moe. Het vereist buitengewone kracht om onder deze omstandigheden de hoop levend te houden.
Als u dit leest, bedankt dat u luistert. Deel alstublieft ons verhaal en blijf solidair met ons. Soms is hoop ongelooflijk moeilijk te vinden, maar de wetenschap dat iemand, ergens ter wereld, de tijd heeft genomen om deze woorden te lezen, aan onze kinderen te denken en een klein deel van onze last te dragen, maakt de duisternis iets minder overweldigend.
