Mensenrechtenorganisaties proberen druk uit te oefenen om het leven van Palestijnse kinderarts Hussam Abu Safiya te redden. De Israëlische regering negeert berichten over zijn marteling in de gevangenis.
De Israëlische reactie op een petitie van Physicians for Human Rights Israel (PHRI) voor onder andere een onafhankelijk medisch onderzoek van de Palestijnse kinderarts Hussam Abu Safiya in Israëlische detentie, roept ernstige zorgen op over diens gezondheid.
In de reactie gaat Israël volledig voorbij aan het ernstige geweld tegen Abu Safiya, zoals gedocumenteerd in een beëdigde verklaring van zijn advocaat, Nasser Odeh.
Abu Safiya was de directeur van het Kamal Adwanziekenhuis in het noorden van de Gazastrook. Na een maandenlange belegering werd hij in december 2024 ontvoerd bij een bestorming van het ziekenhuis. Sindsdien zit hij zonder aanklacht of proces vast.
Odeh bezocht Abu Safiya vorige week en verklaarde de kinderarts nauwelijks nog te herkennen. Abu Safiya had ernstige verwondingen aan zijn hoofd en nek, had moeite met ademhalen, kon nauwelijks blijven zitten en leek aldoor het bewustzijn te verliezen.
Abu Safiya vertelde zijn advocaat dat hij herhaaldelijk was geslagen en dat hij vreesde voor zijn leven. ‘Dit is de laatste keer dat je me zult zien’, zei hij. ‘Ze hebben me hier gebracht om me te doden. Ik zie niet voor me hoe ik dit kan overleven. Dit is het einde.’
De zoon van Abu Safiya, Elias, maakt zich grote zorgen. ‘Mijn vader bevindt zich momenteel in een kritieke toestand, in de schemerzone tussen leven en dood. Zijn gezondheid en situatie verslechteren met de dag,’ vertelt hij aan Amnesty International.
De autoriteiten beweren dat Abu Safiya verschillende keren door medisch personeel is onderzocht sinds hij werd overgebracht naar de ondergrondse vleugel van de gevangenis in de Israëlische stad Ramla, bekend als de Rakefet-sectie.
Maar waarom die onderzoeken nodig waren, wie ze heeft uitgevoerd, wanneer ze hebben plaatsgevonden en wat de bevindingen waren, blijft onduidelijk. Ook is onbekend of de in de verklaring van Abu Safiya’s advocaat genoemde verwondingen in het medisch dossier van Abu Safiya zijn opgenomen.
Ook hebben de autoriteiten nog niet gereageerd op een verzoek van de advocaat om een tweede bezoek aan Abu Safiya te brengen. Hij diende dit verzoek direct in na zijn bezoek van vorige week.
Bovendien heeft de Israëlische gevangenisdienst IPS, ondanks een formeel verzoek van PHRI, de medische dossiers van Abu Safiya nog steeds niet verstrekt en is er geen reactie gekomen op verzoeken van PHRI om een onafhankelijk gerechtelijk bezoek toe te staan om de omstandigheden in Abu Safiya’s gevangenis te beoordelen.
Uit Rakefet zijn eerder getuigenissen naar buiten gekomen die beschrijven hoe gevangenen in ondergrondse isoleercellen zitten, regelmatig in elkaar worden geslagen, verhongeren, met honden worden aangevallen en verstoken zijn van daglicht.
‘Het is moeilijk om onder deze omstandigheden heel te blijven’, zei een advocaat vorig jaar tegen The Guardian over Rakefet. Mensenrechtenorganisaties beschouwen de gevangenis als onderdeel van Israëls ‘netwerk van martelkampen’.
PHRI heeft in de petitie ook om de vrijlating van dertien andere Palestijnse artsen uit de Gazastrook gevraagd. Maar dit deel van de petitie heeft Israël evenzo genegeerd. Deze artsen zitten al ruim anderhalf jaar zonder aanklacht vast in Israël en worden zwaar mishandeld.
De Israëlische autoriteiten hebben het Israëlische Hooggerechtshof verzocht om de petitie van PHRI zonder hoorzitting af te wijzen. En zelfs als het hof dat niet doet, heeft de Israëlische regering eerder laten zien dat het bereid is een uitspraak van het Hooggerechtshof gewoon naast zich neer te leggen.
‘Ik ben niet echt verrast. We hebben niet zoveel vertrouwen in het Israëlische rechtssysteem, maar het is – samen met externe druk – het belangrijkste middel om te pleiten voor de vrijlating van alle artsen die onrechtmatig door Israël worden vastgehouden’, zegt Maha Loulou van PHRI.
Zoon Elias vestigt zijn hoop op dergelijke externe druk. ‘Wij roepen de internationale gemeenschap, mensenrechtenorganisaties, de media en alle mensen met een geweten op om met spoed in actie te komen’, zegt hij. ‘Het stilzwijgen van de wereld kan leiden tot het verlies van een onschuldig mensenleven. De tijd dringt, en wij dringen er bij u op aan in te grijpen voordat het te laat is.’
