‘Israëlische militairen gebruiken Palestijnse kinderen als schietschijf, als in een videogame’, zegt een Pakistaanse arts die net is teruggekeerd uit de Gazastrook. ‘Ik zag daar lichamen zonder armen, benen of ogen. Zwaargewonden met rottende wonden. Wat in de Gazastrook gebeurt is ziek, het gaat alle menselijke wreedheid te boven.’
Slow motion moordproces
De arts wil haar naam niet noemen. Dan zou ze niet alleen riskeren dat Israël haar de Gazastrook niet meer in laat, maar ook dat de stad in het Westen waar ze woont, haar doktersvergunning intrekt. Ze heeft lang getwijfeld of ze dit interview wilde geven, maar wat ze in de Gazastrook zag, laat haar niet los.
‘Er is daar een bevolking van 2,2 miljoen mensen die langzaam wordt gedood. Elke dag een beetje, door ze net niet genoeg eten te geven. Er zijn nauwelijks nog medicijnen, we kunnen bijna niet meer opereren. Alle waardigheid is de Palestijnen ontnomen.’
Alleen al om als arts de Gazastrook binnen te komen, is volgens haar een martelgang. Ze beschrijft de rit vanaf Jordanië naar Palestina. ‘Vanaf Amman bereikten we Israëlisch grondgebied, waar we werden gefouilleerd en behandeld alsof we terroristen waren. Ook onze bagage werd doorzocht. Daarna dreven zwaarbewapende Israëlische militairen ons de bus in. De rit duurde meer dan drie uur. Niemand mocht eruit, zelfs niet voor het toilet. Voor en achter ons reed ook nog eens een militair konvooi.’
Babymelk verboden
Bij de grens tussen Israël en de Gazastrook vond opnieuw een strikte controle plaats. ‘De militairen probeerden ons met hun lichaamshouding en wapens te intimideren. Je bagage wordt onderzocht, waarbij het strikt verboden is nieuwe kleding mee te nemen; ze inspecteren iedere trui en broek of die werkelijk door jou is gedragen en als ze twijfelen, gooien ze het kledingstuk uit je koffer. Je mag zelfs geen babymelkpoeder meenemen.’
In een rapport van de ngo Psychians for Human Rights uit januari 2026 wordt een arts geciteerd die vertelt dat haar poedermelk bij een Israëlische grenscontrole werd afgepakt. Een andere arts vertelt in datzelfde rapport dat ze via de WHO, de Wereldgezondheidsorganisatie, expliciet de instructie kreeg geen melkpoeder mee te nemen. Intussen blijft Israël ontkennen dat het een verbod op babymelk hanteert.
Israël dicteert
‘Je moet alles accepteren, je boze woorden en emoties inslikken, anders kom je de Gazastrook niet in. De militairen kunnen je zonder enige reden op het laatste moment de toegang weigeren. Of je komt er niet meer uit.’ Ze zag hoe een collega na haar missie de Gazastrook niet onmiddellijk mocht verlaten. ‘Ze huilde, want ze hielden haar zonder reden vast. Ik wist dat ik moest zwijgen, anders zou mij hetzelfde overkomen. Er is daar niemand die je kan redden, het is een niemandsland waarin je op jezelf bent aangewezen.’
De Pakistaanse arts legt uit dat de internationale medische missie weliswaar door de Wereldgezondheidsorganisatie wordt geleid. Maar de beslissing wie uiteindelijk de Gazastrook in mag en wie niet, wordt genomen door COGAT, de Coordination of Government Activities in the Territories, een onderdeel van het Israëlische ministerie van Defensie. ‘Ook de WHO moet zich uiteindelijk schikken naar de Israëlische militairen.’
Onmenselijke omstandigheden
Ze was in shock toen ze uiteindelijk in een VN-bus met witte vlag de Gazastrook binnenreed. ‘De hele wereld heeft op de televisie gezien hoe Israël de Gazastrook compleet heeft verwoest, maar op het moment dat je het gebied werkelijk betreedt, de enorme ravage ziet, de lucht van verderf ruikt, de viezigheid en onmenselijke omstandigheden aantreft, gaat dat je niet in de koude kleren zitten.’
Wat haar al de eerste uren in de Gazastrook duidelijk werd, was dat ondanks het zogenoemde vredesbestand van oktober 2025 de bombardementen elke dag onverminderd doorgaan. ‘Israël doodt nog elke dag Palestijnen’, zegt de arts. Ze beschrijft de psychische impact die het snerpende, zoemende geluid van de drones op de mensen heeft. ‘Je hoort ze de hele dag boven je hoofd. En natuurlijk is iedereen bang om te worden gedood.’
Een droneschot op een spelend kind van drie jaar schokte haar. ‘Het gewonde jongetje kwam met zijn ouders naar mij toe, de kleuter was in zijn arm geschoten. Zijn vader zei dat hij buiten de tent aan het spelen was. Israëlische militairen houden de Gazastrook door middel van de drones dag en nacht in de gaten. Het lijkt voor hen een soort spel, om hun schietkunsten te oefenen. En ze schieten het liefst op kinderen.’
Geen medische instrumenten
Maar waar moeten de gewonden naartoe in een gebied waar bijna alle ziekenhuizen en de medische zorg zijn verwoest? ‘Het ziekenhuis waar ik werkte, een van de laatste vier of vijf, is voor de helft ingestort. Het is net of je in de jungle opereert. Er is geen medische apparatuur, geen medicijnen, geen extra bloed. Als chirurg heb je bijna geen medische instrumenten meer tot je beschikking. Je mag zelfs geen simpele thermometer of stethoscoop (waarmee de arts naar je hartslag en je longen luistert) de Gazastrook in nemen. Helemaal niets!’
De arts ging er naartoe als vrijwilliger voor de Pakistaans-Amerikaanse organisatie Heroic Hearts die onder meer ernstig zieke kinderen uit dat gebied probeert te evacueren. ‘Voor die evacuaties heb je opnieuw de toestemming van het leger nodig, stapels documenten moeten vooraf worden geproduceerd. Maar dat zegt niets, ik maakte mee dat op het laatst een doodziek kind dat op een brancard klaarlag om te worden geëvacueerd, niet mee mocht. Zonder opgaaf van reden. En opnieuw moet je je mond dichthouden uit angst alsnog door Israël gedeporteerd te worden.’
Moedwillig moorden
Ze zegt verschillende artsen te kennen die de Gazastrook niet meer in mogen, omdat die na hun werk in de westerse media publiekelijk opriepen het doden van burgers te stoppen. ‘Ze hadden zoveel operaties gedaan. Ze zagen zwaargewonden met kogelgaten, slachtoffers van bomexplosies zonder ledematen. En daarna riepen ze de wereld op om dit geweld te stoppen. Wat is er politiek aan om te zeggen dat het bombarderen of moedwillig doodschieten van mensen moet ophouden? Israël noemt je antisemitisch als je opkomt voor kinderen die extra lijden, omdat er nauwelijks nog pijnstillers of antibiotica in het ziekenhuis zijn.’
Zelf heeft de arts drie kinderen in de leeftijd van 14 tot 21 jaar. Als alleenstaande moeder liet ze die achter om in de Gazastrook te gaan werken. ‘Ik heb mijn testament geschreven. Ze huilden toen ik vertrok, maar ik zei: “ik moet gaan voor die kinderen.”’
Ook het vertrek uit Gaza vond ze zwaar. Palestijnen hadden haar kleine cadeautjes meegegeven. ‘Een zelfgemaakt armbandje, een tekening. De soldaten maakten onze koffers ruw open en gooiden de cadeautjes allemaal op de grond. Iemand had een bosje bloemen gekregen, ook dat werd op de grond gesmeten. Dat beeld is mij eveneens bijgebleven. Zelfs bloemen van mensen die niets meer hebben, en ons toch nog iets wilden geven, werden vermorzeld.’
De arts werkt als vrijwilliger voor Heroic Hearts, een Amerikaanse ngo die onder meer ernstig zieke kinderen uit Gaza probeert te evacueren. De organisatie verleent daarnaast medische noodhulp, runt klinieken en verstrekt medicijnen, voedsel en andere hulp. Heroic Hearts is opgericht door een Pakistaans-Amerikaanse ondernemer en draait voor een groot deel op vrijwilligers. Uit de Amerikaanse belastingaangiften blijkt dat de directeur en bestuursleden geen salaris ontvangen. De organisatie opereert bewust op de achtergrond en is terughoudend met publiciteit. De oprichter weigert desgevraagd een interview. Hij laat in een reactie weten dat hij de hulpverlening naar de Gazastrook op geen enkele manier op het spel wil zetten.
