‘This is apartheid’ 25 maart 2022 Lees meer over

VN-rapporteur: Israël oefent regime van apartheid uit over Palestijnen

In zijn rapport bevestigt VN-rapporteur Michael Lynk de conclusie van organisaties als Amnesty International, Human Rights Watch en B’Tselem dat Israël zich schuldig maakt aan de misdaad van apartheid. Die conclusie dient in Nederland eindelijk erkenning en consequenties te krijgen.

Israëlische ‘checkpoints’ zoals deze bij Al-Khalil (Hebron) op de Westelijke Jordaanoever zijn een dagelijkse realiteit voor de onder bezetting levende Palestijnen. Ze vormen een tastbaar voorbeeld van het Israëlische regime van apartheid. © Emil Salman

Deze week publiceerden wij een overzicht van meer dan vijftig rapporten en andere publicaties over het thema ‘Israël en de misdaad van apartheid’. Hoewel daaruit onomstotelijk blijkt dat Israël een apartheidsregime uitoefent over de Palestijnen, blijft in Nederland de erkenning daarvan en de vraag welke consequenties eraan moeten worden verbonden achterwege. Politiek Den Haag zwijgt, media negeren het thema en bedrijven, universiteiten en andere instellingen gaan de vraag naar consequenties angstvallig uit de weg.

Met de publicatie van zijn nieuwste rapport maakt VN-rapporteur Michael Lynk dit collectieve wegkijken nog moeilijker en beschamender dan het al was. Lynk, hoogleraar Recht in Canada, is Speciaal VN-Rapporteur voor de Mensenrechtensituatie in de sinds 1967 bezette Palestijnse gebieden. In die hoedanigheid rapporteert hij aan de VN-Mensenrechtenraad over de actuele situatie in bezet Oost-Jeruzalem, de Westelijke Jordaanoever en Gaza.

‘This is apartheid’

In zijn rapport van 18 pagina’s gaat Lynk in op de conclusie van vooraanstaande mensenrechtenorganisaties en deskundigen dat in Palestina/Israël sprake is van een apartheidsregime. Daarbij beperkt hij zich gezien zijn mandaat tot de bezette Palestijnse gebieden, hoewel Amnesty International en andere organisaties zich uitspreken over het hele gebied from the river to the sea, inclusief de erkende staat Israël. Lynk merkt overigens op dat Israël hem het werken tracht te bemoeilijken: hem wordt de toegang ontzegd tot de bezette Palestijnse gebieden, en een gewenste ontmoeting met de Israëlische VN-ambassadeur wordt door die laatste uit de weg gegaan.

Lynk legt in zijn rapport stap voor stap glashelder uit hoe de Israëlische bezetting van Palestina gepaard gaat met een regime van apartheid. Zijn betoog is strikt juridisch; Lynk spreekt maar één taal: die van het recht. Langs die lijn constateert hij dat na 55 jaar geen sprake meer is van een ‘bezetting’ – die eventueel had kunnen leiden tot een tijdelijke inperking van de rechten van de lokale Palestijnse bevolking –, maar van feitelijke annexatie en een genadeloos regime van apartheid. Zijn conclusie:

This is apartheid. […] With the eyes of the international community wide open, Israel has imposed upon Palestine an apartheid reality in a post-apartheid world.

Lynk zet in detail uiteen hoe diep het apartheidsregime ingrijpt in het leven van de Palestijnen. Hun collectieve (nationale) rechten en individuele mensenrechten worden over de hele linie geschonden. Zij kunnen zich onder meer niet vrijelijk bewegen en politiek verenigen en uitspreken, en ondervinden zware beperkingen op het gebied van onderwijs, werkgelegenheid, gezins- en familieleven en eigendomsrechten.

Wegkijken kan niet meer

Lynk legt de vinger op de zere plek met zijn constatering dat deze ‘realiteit van apartheid’ onder ieders ogen vorm heeft gekregen, hoewel er van Palestijnse zijde al in de jaren negentig nadrukkelijk de aandacht op is gevestigd. Anders gezegd: de Israëlische apartheid heeft zich kunnen normaliseren doordat de buitenwereld de realiteit heeft genegeerd, zo niet glashard heeft ontkend. Van het lot van de Palestijnen is opzichtig weggekeken. Ook door Nederland.

De Israëlische apartheid heeft zich kunnen normaliseren doordat de buitenwereld de realiteit heeft genegeerd, zo niet glashard heeft ontkend.

Door weg te kijken negeerden alle betrokkenen – van politiek Den Haag tot bedrijven en instellingen – hun verantwoordelijkheden onder internationale verdragen en gedragscodes, die voorschrijven dat ernstige rechtenschendingen zoals apartheid niet mogen worden geaccepteerd, maar actief moeten worden bestreden. Aan die praktijk dient nu een einde te komen.

Het rapport van Lynk – bovenop de rapporten van Amnesty International, Human Rights Watch, B’Tselem, Al-Haq, Yesh Din en andere organisaties van naam en faam – dient te leiden tot erkenning van het feit dat het Israëlische apartheidsregime een misdaad tegen de menselijkheid is die consequenties moet krijgen. Van politieke partijen, maar ook van vakbonden, bedrijven en instellingen als universiteiten mag worden verlangd dat zij na jaren van stilzwijgen de realiteit onder ogen zien en er concrete gevolgen aan verbinden.

Om te bevorderen dat het rapport tot actie leidt publiceren we hieronder Lynks conclusies. Ze confronteren de lezer met een naar iedere maatstaf volstrekt onacceptabele werkelijkheid. Die kan, zoals Lynk stelt, alleen veranderen als de buitenwereld haar niet langer accepteert, maar aanpakt.

Conclusion

  1. International humanitarian law permits differential treatment of an indigenous population during an occupation, but only in a restricted fashion. Such treatment must be anchored in the principle that any infringements to human rights and equality is to be as minimal and proportional as possible during the conduct of an occupation that is both temporary and short-term. This is not the case in Israel’s 55-year-old occupation. Permanent alien rule over occupied territory and its indigenous population is the antithesis of international humanitarian law and, in recent decades, the inexorable Israeli occupation has become indistinguishable from annexation.
  2. Is this situation now apartheid? Applying each of the three steps of the amalgamated test from the Convention Against Apartheid and the Rome Statute, the Special Rapporteur has concluded that the political system of entrenched rule in the occupied Palestinian territory which endows one racial-national-ethnic group with substantial rights, benefits and privileges while intentionally subjecting another group to live behind walls, checkpoints and under a permanent military rule ‘sans droits, sans égalité, sans dignité et sans liberté’ satisfies the prevailing evidentiary standard for the existence of apartheid.
  3. First, an institutionalized regime of systematic racial oppression and discrimination has been established. Israeli Jews and Palestinian Arabs in East Jerusalem and the West Bank live their lives under a single regime which differentiates its distribution of rights and benefits of the basis of national and ethnic identity, and which ensures the supremacy of one group over, and to the detriment of, the other. (The Palestinian Authority exercises restricted jurisdiction and provides services in limited parts of the West Bank that Israel has no interest in delivering.) The differences in living conditions and citizenship rights and benefits are stark, deeply discriminatory and maintained through systematic and institutionalized oppression.
  4. Second, this system of alien rule has been established with the intent to maintain the domination of one racial-national-ethnic group over another. Israeli political leaders, past and present, have repeatedly stated that they intend to retain control over all of the occupied territory in order to enlarge the blocs of land for present and future Jewish settlement while confining the Palestinians to barricaded population reserves. This is a two-sided coin: Israel’s plans for more Jewish settlers and larger Jewish settlements on greater tracts of occupied land cannot be accomplished without the expropriation of more Palestinian property together with harsher and more sophisticated methods of population control to manage the inevitable resistance. Under this system, the freedoms of one group are inextricably bound up in the subjugation of the other.
  5. And third, the imposition of this system of institutionalized discrimination with the intent of permanent domination has been built upon the regular practice of inhuman(e) acts. Arbitrary and extra-judicial killings. Torture. The violent deaths of children. The denial of fundamental human rights. A fundamentally flawed military court system and the lack of criminal due process. Arbitrary detention. Collective punishment. The repetition of these acts over long periods of time, and their endorsement by the Knesset and the Israeli judicial system, indicates that they are not the result of random and isolated acts but integral to Israel’s system of rule.
  6. This is apartheid. It does not have some of the same features as practiced in southern Africa; in particular, much of what has been called ‘petit apartheid’ is not present. On the other hand, there are pitiless features of Israel’s ‘apartness’ rule in the occupied Palestinian territory that were not practiced in southern Africa, such as segregated highways, high walls and extensive checkpoints, a barricaded population, missile strikes and tank shelling of a civilian population, and the abandonment of the Palestinians’ social welfare to the international community. With the eyes of the international community wide open, Israel has imposed upon Palestine an apartheid reality in a post-apartheid world.
© 2007 - 2022 The Rights Forum / Privacy Policy